شما اینجا هستید >>خانه » Panasonic, آخرین بررسی ها, دوربین دیجیتال » بررسی دوربین Panasonic Lumix DMC-G2 (با لنز ۱۴-۴۲ میلیمتری)

 

شاید پاناسونیک اولین شرکتی باشد که دوربین با لنز قابل تعویض را به بازار معرفی کرده باشد، ولی در مورد مدل های اولیه آن قدم اشتباهی برداشت. برجسته ترین مورد آن، دوربین DMC-G1 می باشد که قیمت تقریبا معقولی داشت ولی فاقد توانایی ضبط فیلم بود. با به روز آوری  DMC-G2پاناسونیک امکان ضبط فیلم را اضافه کرده است. ولی با اضافه یک امکان غیر منتظره، پاناسونیک دوربین G2 را به صفحه لمسی هم مجهز کرده که در دوربین های با لنز متغیر برای مصرف کنندگان، اولین بار می باشد و شامل dSLRs است (که دوربین های دیجیتالی با اندازه متوسط مدتی است به آن مجهزند). و عملکرد آن هم توسط شرکت خوب از کار در آمده است.

 تفکیک پذیری ۱۲.۱ مگاپیکسل
 لنز کیت ۳x zoom
14-42mm

 
 ابعاد ۱۲۴x84x74mm
 اندازه صفحه نمایش ۳ اینچ
 وزن ۶۱۸ گرم با لنز کیت و باتری
 شاتر ۶۰-۱/۴۰۰۰
 منظره یاب EVF / LCD
 ISO 100-6400
 حافظه SD / SDHC  / SDXC

صفحه لمسی امکاناتی را مانند وضوح تصویر لمسی و اندازه گیری را ارائه می دهد که چندین نسل است در دوربین های Point-and-shoot وجود داشته اند، ولی همچنان دکمه های دستیابی مستقیم و هدایت کننده های بسیاری وجود دارند که اگر صفحه لمسی، صفحه کاربری مطلوب شما نبود به مشکل بر نخورید. تقریبا می توانید هر کاری را با استفاده از هر دو روش انجام دهید (به غیر از هدایت فهرست ها)، و می توانید کاربری هایی از صفحه لمسی را غیر فعال کنید، مانند عملکرد دسترسی سریع به فهرست را. وضوح تصویر لمسی نه تنها خصوصیت مناسبی است، بلکه G2این امکان را برایتان فراهم می کند که به طور مستقیم به هر تنظیمی دسترسی داشته باشید. هنگام استفاده از بسیاری از
دوربین های با صفحه لمسی مجبورید بوسیله پیکان های هدایت روی صفحه، تنظیمات را ببینید، ولی در  G2می توانید به طور مستقیم تنظیمات مورد نظر را انتخاب کنید، درست همانطور که یک صفحه لمسی باید عمل کند.

درحالی که عملکرد صفحه لمسی بسیار خوب می باشد، یک جنبه آزار دهنده دارد. اگر در حالت Single-area AF باشید و صفحه را به گونه ای لمس کنید که به طور واضح روی یکی از تنظیمات نباشد، دوربین فرض می کند که می خواهید منطقه وضوح تصویر را تغییر دهید و شما را به صفحه واسطه مربوطه می برد، همچنین منطقه وضوح تصویر را به جایی که لمس کرده اید منتقل می کند. تا یک نیم روز از دوربین استفاده نکنید، متوجه نمی شوید که چند بار تصادفا صفحه را لمس می کنید. این مسئله آنقدر اذیت کننده است که بتواند یک امتیاز کامل از امتیاز مربوط به طراحی دوربین کم کند، ولی به نظرم یک اخطار قوی کافیست. به گفته پاناسونیک، اگر جمع زیادی در مورد این مسئله شکایت داشته باشند، آن را با به روز رسانی سفت افزار مربوطه تصحیح خواهد کرد. حال اگر این دوربین را خریده اید و این مسئله آزارتان می دهد، مشکل خود را با شرکت در میان بگذارید.

با اینکه بعضی از دکمه ها و کنترل ها جابجا شده اند -و دوربین حدود  56 گرم سبک تر است-  G2از بدنه
مشابه ای نسبت به G1 برخوردار است. من پوشش لاستیکی و جای دست بزرگ و راحتش را دوست دارم. یکی از تغییرات بین G1و G2که از بقیه کمتر مورد توجه است جابجایی شکاف  SDاز جای دست به فضای باتری است. بله، در دوربین های point-and-shoot(و مدل Olymopus) این محل، محل متعارفی است، ولی اگر از سه پایه استفاده می کنید و یا کارت  SDرا مرتب خارج می کنید، بسیار آزار دهنده می باشد.

پاناسونیک در مورد کلید ها و گردانه ها در این دوربین کم نگذاشته است. در قسمت بالا سمت راست، گردانه حالت قرار دارد که شامل تنظیمات رایج دستی، نیمه دستی، و خودکار به اضافه حالت شخصی است که اجازه می هد به سه دسته از تنظیمات شخصی دسترسی داشته باشید. حتی به کمک دفترچه راهنما هم، فهمیدن اینکه کدام تنظیمات قابل ذخیره شدن است کمی سخت است؛ برای مثال، به نظر می رسد که ذخیره سرعت دیافراگم در حالت های عکس ثابت غیر ممکن است، ولی در حالت فیلمبرداری این امکان وجود دارد. با اینکه این مسئله غیر معمول نیست، در نظر من آزاردهنده و دور از انتظار است که می توان همه تنظیمات را در حالت اولویت دیافراگم، به جز مهمترین آن که سرعت دیافراگم است، ذخیره کرد.

تنها حالتی که در گردانه نیامده است، حالت خودکار هوشمند است که پاناسونیک آن را در دکمه کوچکی کنار کلید روشن و خاموش قرار داده است. خوشبختانه قالب دکمه هنگام فعال سازی به رنگ آبی می درخشد تا اشتباها از آن استفاده نکنید.  همانند NX10، G2 به شما می گوید که کدام حالت منظره ای با تصویربرداری شما مطابقت دارد، و باز هم مانند NX10، اگر دوربین این حالت را اشتباه حدس بزند کاری از دست شما بر نمی آید. پاناسونیک حالت خودکار هوشمند را به این دلیل از روی گردانه حالت جابجا کرده است تا جا برای حالت فیلمبرداری را اضافه کند، که دوربین G1فاقد آن بود. البته برای فیلم برداری الزامی وجود ندارد که حالت مخصوص آن را انتخاب کرده باشید، چراکه دکمه اختصاصی فیلم برداری بدون توجه به وضعیت گردانه حالت عمل می کند. در حالت فیلمبرداری امکان کنترل دستی تا حدی وجود دارد-مانند تنظیمات خطای روزنه که "peripheral defocus" نام دارد و کمی توانایی تغییر سرعت دیافریاگم- که فهم آن نیازمند تقلا کردن با دفترچه راهنما است. مثلا، برای تغییر سرعت دیافراگم در حالت فیلمبرداری، باید دکمه ای را که عنوان apertureو تصویر یک سطل آشغاد دارد را بزنید، که باعث پدید آمدن نوشته "flicker red. Cancel" می شود، که گردانه امکان انتخاب یکی از اعداد زرد رنگ را از میان ۵۰، ۶۰، ۱۰۰ و ۱۲۰ می دهد. من هرگز فکرش را هم نمی کردم که راه تنظیم سرعت دیافراگم چنین باشد.

یک کلید بزرگ روی گردانه به شما اجازه انتخاب حالت تحرک را می دهد، که از مدل G1تغییر نکرده است. در اینجا ظرافت قابل توجه، bracketingاست که تا ۷ و ۲ ایست را در هر جهت پشتیبانی می کند. در بخش چپ بالای دوربین، گردانه دیگری برای انتخاب حالت وضوح تصویر است. علاوه بر چهار اندازه مختلف محل وضوح تصویر قابل انتخاب، ۲۳ انتخاب خودکار محل وضوح تصویر، ردیابی دینامیک AF، و صورت شناسی AFنیز وجود دارد. یک کلید کوچک روی گردانه، حالت های وضوح تصویر  دستی، خودکار، و خودکار پیوسته را انتخاب می کند. مانند GF1، می توانید در حافظه دوربین تا ۶ چهره را با اسم و تاریخ تولد، درجه اهمیت (برای AFو نوردهی) و یک آیکون وضوح تصویر شخصی ذخیره کنید. هنگام بازپخش، اسم افراد ظاهر می شوند. با این حال، نمی توان از این اطلاعات برای جستجو در حالت بازپخش استفاده کرد، و در هیچ جایی از اطلاعات EXIFعکس هم ذخیره نمی شوند.

در فیلم، می توان کیفیت کدگذاری (۳۰ فریم در ثانیه، ۷۲۰p، با سه انتخاب  bitrateو تنظیمات مختلف برای تفکیک های با کیفیت پایین)، اندازه گیری، چهار مرحله نوردهی هوشمند، و چهار مرحله فیلتر باد را تنظیم کرد. با اینکه AVCHD کدگذاری به صرفه تری از Motion JPEG می باشد و با آن می توان تا حداکثر ظرفیت کارت ضبط کرد، کدگذاری فایل های AVCHD MTS قبل از آنکه روی اینترنت گذاشته شوند یا برای کسی فرستاده شوند، نیازمند تغییر است.

مانند بقیه دوربین های پاناسونیک که ما امتحان کرده ایم، G2 بسیار سریع است. تنها در کمتر از ۰.۹ ثانیه روشن شده و عکس برداری می کند. با اینکه تنها کمی هنگام وضوح تصویر و عکس برداری در نور خوب از مدل قبلی خود کند تر است، (۰.۴۵ ثانیه در مقابل ۰.۴ ثانیه)، از هر نظر دیگر سریع تر است. در شرایط کم نور، وضوح تصویر و عکسبرداری ۰.۷ ثانیه طول می کشد. عکس برداری پشت سر هم در فرمت های JPEGو rawبه ترتیب ۰.۷ و ۰.۸ ثانیه زمان می برد، و در صورت فعال بودن فلاش، تقریبا ۱ ثانیه به طول می انجامد. عکسبرداری متوالی همانند مدل های اخیر دیگر ۳ فریم در ثانیه است، ولی مشکل اصلی در عکسبرداری میزان فریم نیست، بلکه منظره یاب الکترونیکی است. هردوی LCD و EVF روشن هستند و دارای رزولوشن بالایی برای تنظیم دستی وضوح تصویر در روشنی تصویر هستند.

هنگام معرفی G1و G10، پاناسونیک یک لنز kitجدید را هم معرفی کرد. این لنز نسبت به مدل های قدیمی که دارای گستره  14-45mmبودند دارای گستره کوتاه تر ۱۴-۴۲mm(معادل ۲۸-۸۴mm) می باشد، ولی همچنان بیشتر خصوصیات بصری را حفظ کرده است: ۱۲ عنصر لنزی در ۹ گروه با یک عنصر aspherical، روزنه حداکثر f3.5-5.6، روزنه ۷ زبانه ای، فیلتر ۵۲mm، و فاصله وضوح تصویر Closet حدود ۱ فوت. در مقایسه با لنز قدیمی تر ۱۴-۴۲mm، از نظر فیزیکی طولانی تر است—2.39 در مقابل ۲.۳۶، و یک انس سبک تر نیز می باشد.

تفاوتی که قابل توجه است، این است که لنز  14-42mmدارای وضوح تصویر داخلی است (لنزها هنگام زوم کردن بیرون نمی آیند، بلکه عناصر آنها داخل غلاف جابجا می شوند). سیستم وضوح تصویر داخلی می تواند از سیستم وضوح تصویر استاندارد کم صدا تر باشد، که هنگام فیلمبرداری مهم است؛ با این حال این لنز به کم صدایی لنز گران قیمت  14-140mmکه مناسب فیلمبرداری است و همراه GH1فروخته می شد نیست. پاناسونیک همچنین کلید استوار کننده را از روی غلاف لنز حذف کرده است.

دو لنزی که من با آنها تصویر برداری کردم—لنز kit14-42mm و لنز telephoto 40-200mm اضافی- بسیار خوب هستند. تصویر لنز kitدر وسیع ترین حالت کمی اختلال دارد، ولی نه خیلی زیاد، به میزان مناسب روشن است، و حواشی را فقط در شرایط مفرط نشان می هد. در ۴۰mmتقریبا هیچ اختلالی در لنز thephotoوجود ندارد؛ اگر پاناسونیک بازبینی داخل دوربین را انجام می دهد، این کار را به طرز خوبی انجام داده است.

چیزهای بسیاری است که در دوربین  Lumix DMC-G2می توان دوست داشت-از جمله کیفیت عکس، اگر که مانند من
خرده گیر نباشید. با اینکه این دوربین مانند بعضی از رقیبان، کوچک و کم حجم نیست، با EVF داخلی و صفحه نمایش مفصلش با بقیه دوربین ها مقابله می کند. همانند هر مدل EVFمحوری، اگر می خواهید از تحرک تصویر برداری کنید آنرا به شما پیشنهاد نمی کنم. ولی برای هر گونه عکاسی دیگری، مدعی بسیار قوی ای می باشد.

 

خوب:عملکرد صفحه لمسی مطلوب، صفحه LCD واضح، سرعت مناسب، سیستم EVF بسیار خوب.

بد: تصاویر در میان دامنه حساسیت ISO، خش دار تر از حد مطلوبند، هنگام استفاده از صفحه لمسی، نقاط وضوح تصویر به راحتی اشتباها جابجا می شوند.

حرف آخر: با اینکه عکس ها در مقایسه با مدل های رقیب، کمی خش دار ترند و روی آنها بیش از اندازه کار شده است، می توان موارد بسیاری را در مورد دوربین DMC-G2  سفارش کرد، از جمله صفحه لمسی چرخشی-پیچشی و عملکرد سریع آن.

VN:F [1.9.22_1171]
رای: ۴.۵/۱۰ (۲ رای میانگین)
بررسی دوربین Panasonic Lumix DMC-G2 (با لنز ۱۴-۴۲ میلیمتری), ۴.۵ out of 10 based on 2 ratings

مطالب مرتبط:

Share/Bookmark Donbaleh داغ کن - کلوب دات کام

نظرات

*

Subscribe:PostsComments. © 2010-2014 Lnet Interactive. All rights reserved.